Voor deze tentoonstelling doken Sjoerd Knibbeler en Tessa van Raalte in de glasdia’s van optica-hoogleraar Bram van Heel.

Wat ze daar vonden: een bijna aanstekelijke fascinatie voor licht. In alle vormen, toepassingen en experimenten. Wat ze er vervolgens mee deden: datzelfde licht kantelen naar een vrij urgent probleem van nu: lichtvervuiling (waar Delft, ironisch genoeg, best goed in scoort).

De tentoonstelling volgt een soort speculatief ingenieursproces, geïnspireerd op de nuchtere ingenieurs-methode waar van Heel bekend om stond. Van probleem naar mogelijke oplossing, maar dan nu met een flinke dosis verbeelding ertussen. Inclusief een voorstel voor een menselijk tapetum lucidum, geïnspireerd op hoe dieren in het donker zien.

Net voor opening van de tentoonstelling bleek in China de eerste voor menselijk gebruik geschikte tapetum lucidum te zijn gemaakt!

In samenwerking met Sjoerd Knibbeler, Tessa van Raalte, Thim Zuijdwijk, Catherine Buckland, Jeremy Jansen, Kornelis Fragakis en Jorick Janssen (Jorsign)